Alle berichten van Redactie Oudewater.net

Eerlijk chauvinisme van eigen bodem

Door: Walther Kok

Oudewater is een ijzersterk ‘merk’. Vooral voor Oudewaternaren (Geelbuiken) zelf. Daar praten we graag over, daar snoeven we graag over én dat verzamelen we graag. Oudewater verzamelen? Jawel: boeken over Oudewater, Oudewaterse souvenirs, Oudewaterse zoetwaren, Oudewaterse drankjes, Oudewaterse gebruiksvoorwerpen, schilderijen van Oudewater  en niet te vergeten oude foto’s en filmpjes van ons stadje. We raken er – ook op internet – niet over uitgepraat, geven het graag cadeau, proppen onszelf ermee vol, laten het op een rommelmarkt niet langer dan drie minuten onverkocht; zitten er kortom dolgraag met z’n allen bovenop.  En toch… en toch: het in mijn ogen allermooiste op dit gebied is vrijwel onbekend.  En daar moet echt een einde aan komen. Dat kunnen we niet over onze kant laten gaan. Daar laten we als Geelbuiken echt iets liggen. Als iets het verdient om (uiteindelijk) in alle Oudewaterse families een ereplaats in te nemen dan is het wel dit: de Oudewaterse geboortetegel.

De Oudewaterse geboortetegel

Geboortetegel_Oudewater Geboortetegel_Oudewater

Gemaakt van echte lokale Ouderwetse klei, door Marja Verkerk-Smit, een echte Oudewaterse kunstenaar voor echte Oudewaterse geboortelingen. Daarvan hebben we er elk jaar zo’n honderd. Hier ligt kortom een unieke, exclusieve kans om op onze eigen Oudewaterse manier, artistiek verantwoord, betaalbaar én  op ecologisch verantwoorde wijze het historisch besef, de gemeenschapszin  én de jaloezie van de buitenpoorters op grootse en indrukwekkende wijze te prikkelen.

De manier bij uitstek ook om op liefelijke en warme wijze Oudewater te promoten. Reken het potentiële jaarlijkse bereik per tegel maar even mee: 100 geboortes plus (ruwweg) tweehonderd ouders en tenminste evenveel (afgunstige) ooms en tantes, 35 broertjes of zusjes, zo’n driehonderdvijftig grootouders, 250 buren en… vul zelf maar verder in. Eén tegel heeft moeiteloos een bereik van ver boven de duizend. Een geschenk met een multiplier vanjewelste.  Hier kan geen TIP of gemeentelijke campagne tegenop. En het multiplied nog verder. Te verwachten valt immers dat de goede gevers of aanschaffers van de tegel zelf ook door een lichte hebzucht worden bevangen. In hun tijd bestond die mogelijkheid nog niet, zij moeten het (vaak) nog met ouderwetse geboortekaartjes en box-foto’s doen. Maar ook voor hen niet getreurd. De Oudewaterse klei wordt door Marja ook verwerkt in sierlijke en handige potjes. En bij aanschaf van een tegel houdt men gewoon het recht om ook zo’n potje aan te schaffen.

Potje_Oudewaterse-klei Potje_Oudewaterse-klei

Marja Verkerk-Smit

Vreugde alom kortom. Maar tegelijkertijd moet hier een waarschuwing klinken. Wie als Oudewaternaar of toevallige bezoeker eenmaal van Marja in de ban raakt loopt het gevaar in recidive te vervallen. Marja maakt (en leert zoals te zien op de recente Oude Ambachtenmarkt) namelijk nog veel meer moois .

Marja Verkerk-Smit_Oude-Ambachtenmarkt

Menig exemplaar van haar ‘Lente en Storm’(het paalzittende verlangen) of Oudewaterse heksenserie  heeft intussen een gelukkige nieuwe eigenaar gekregen.  Elke jaar rond Kerstmis vergapen zich in de Heksenwaag bijvoorbeeld vele honderden bezoekers uit binnen en buitenland aan de versierde Heksenboom.

Het-paalzittende-verlangen_Marja-Verkerk-Smit Heksenboom_Marja-Verkerk-Smit

Op haar eigen website en in de prachtige lokale galerie van Tamara Sille kan met haar werk verder kennis worden gemaakt. Maar voordat daar enthousiast op wordt gereageerd herhaal ik nog éénmaal voor alle potentiële ouders en relevante omgeving de gulden regel: bij elke Oudewaterse geboorte hoort de Oudewaterse geboortetegel!

Op zoek naar een winkeltje in Oudewater

Door: Aad Kuiper
Foto’s via Ine Stolwijk, Jan van ’t Riet en Jaap de Wit

Laatst kwam Agnes bij ons op bezoek, met Leo, haar man. Ze was ooit wel eens in Oudewater geweest, maar dat was al weer een hele tijd geleden. Maar het meest intrigerende was wel dat de stiefoma van Agnes, of eigenlijk haar stiefovergrootmoeder – als je dat zo noemt – hier, in Oudewater (!), ooit een winkeltje gehad zou hebben. Ja, een door ons aangeboden rondwandeling zou vast heel leuk zijn, hadden ze laten weten; maar Agnes zou graag eens weten waar dat winkeltje dan wel gestaan zou hebben. Tja, en dan moet je aan de bak. Had ik trouwens graag voor ze over, hoor; aardige mensen, Agnes en Leo.
Het bleek een moeizame, maar leuke speurtocht te worden waarin heel wat Oudewaternaren een rol speelden en we op de dag van het bezoek gelukkig konden laten zien waar dat winkeltje ooit gestaan heeft. En, verrassing, het pandje bestaat, weliswaar in een verbouwde vorm, nog steeds.

In eerste instantie hoorde ik dat de vrouw van het winkeltje in kwestie Van Ba(a)ren heette. Omdat er nogal wat Van Baarens in Oudewater wonen en ik geen enkele Van Baren kende, ging ik ervan uit dat het om een familielid van de Van Baarens ging.

Op zoek naar Van Baarens

“O, dan moet je met Abe van Baaren gaan praten; die woont in de Waard.”

“Bel eens met Toos van Baaren; die heeft hier Pardoes gehad en die winkel heeft haar dochter Nicola toen overgenomen.”

“Ik heet ook Van Baaren”, zei Inge van Baaren, die ik bij het Rosenberg Trio in het stadhuis trof en ik niet kende, maar waar ik nog pedagogische connecties mee bleek te hebben. (Ja, Inge, ik kom nog een keertje langs bij jou op school, maar er is altijd zo veel te doen; bijvoorbeeld een speurtocht naar een winkeltje.)

Met Toos van Baaren, die in Cabauw bleek te wonen, heb ik gebeld, maar dat gesprek, hoewel heel gezellig, leverde niet zo veel op. Alleen een heleboel namen, waarvan ik de meeste intussen alweer vergeten ben.

Daarvóór had ik al mijn licht opgestoken bij Nettie Stoppelenburg – ze wist niets over een winkeltje van Van Ba(a)ren, maar gaf me wel een paar prima internetadressen waar het goed zoeken was; een soort delicatessenwebsite voor zulk soort speurneuzen. En bij Wil van der Heiden, die heel veel over winkeltjes zou weten, maar die kennis bleek zich te beperken tot de buurt waarin hij woont.

En aan Abe van Baaren was ik nog niet toegekomen, toen er een brief op de deurmat lag.

(Overigens is dat natuurlijk wel heel bijzonder heden ten dage: een handgeschreven brief. Best leuk hoor. Officiële brieven krijgen we nog wel, hoewel dat allengs minder wordt. En kaarten soms, maar dat neemt ook af.) Maar goed; die brief dus.

De brief over Van Baren

Agnes had inmiddels gesproken met dochter Ine van de zus (Catharina Stolwijk, geboren Van Baren) van eerdergenoemde  stiefoma en nu zag ik ook een heel lang lijstje met namen, geboorte- en overlijdensdata. En, ja hoor; het bleek Van Baren! Met één ‘a’.

Stiefoma zelf heette Lucia Helena van Baren en was geboren in 1892, op 26 juni. En haar vader heette Adrianus van Baren (geboren op 27-03-1851, vader Gerrit van Baren, moeder Sijgje Sirre, en overleden in 1926) en haar moeder Anna de Waal (geboren op 13 oktober 1860, dochter van Hermanus de Waal en Catharina Stelling, overleden op 10 januari 1944) . De moeder van de stiefoma – die van het winkeltje – heette dus Anna van Baren, geboren De Waal. Nu moest het wel gaan lukken. Het ging om het winkeltje van eerst Adrianus van Baren – natuurlijk samen met zijn vrouw – tot 1926 en daarna van Anna van Baren. De laatste dreef dat winkeltje dus samen met dochter Lucia. Toen nog Van Baren, maar die zou gaan trouwen; in 1928, had ik uitgevogeld. Als dit niet helemaal te volgen was – want het zijn wel veel namen –  is dat voor de rest van het verhaal beslist geen ramp.

De tekening over het winkeltje

tekening-winkeltje-van-barenMaar – tenslotte ging het om de plek van het winkeltje – er zat ook een foto van het winkeltje bij en een tekening, beide van die dochter van de zus van de stiefoma, en die tekening zou me vast verder helpen. Met de foto kwam ik helaas niet veel verder; ook niet met de verschillende mensen aan wie ik hem liet zien. Zou de tekening uitkomst brengen? Vast wel.

Hij klopt niet, hè; deze tekening. Dat maakt het nog ingewikkelder.

Zou het het laatste huis van de Leeuweringerstraat zijn? Of van de Donkere Gaard. Of was het nog ergens anders? In het bijbehorende briefje werd verteld over een sluis, een huis van Van der Lee of Van der Lede en een lijnbaan die ‘Rijnkade’ zou heten. Van die laatste had nog nooit iemand gehoord en wat betreft die andere twee gegevens moest het ergens in de buurt zijn van de straten die ik noemde. Maar foto en tekening vertelden geen eensluidend verhaal.

De foto van het winkeltje

Op naar John Doop; die weet ook veel. Maar dit nu net even niet.
Nee, het was niet het laatste huis in de Leeuweringerstraat, werd ook door de huidige bewoner bevestigd.
Goed gekeken, maar het huis op de Donkere Gaard was het ook niet.
“Ga eens met Tinus de Lange praten”, vertelde John Doop, “die woont in de Waard”. Ook al.
Jaap de Wit misschien; zijn grootvader had een boerderij daar ergens en zijn vader een melkhandel. Zoals altijd even bedachtzaam, maar het raadsel bleef: “De dames Langeslag hadden een winkeltje; vraag eens aan John Doop”.

Schoonderwoerd uit Oudewater?

Er was nog een gegeven dat ik tot nu toe niet noemde. De moeder van Agnes heette Schoonderwoerd, Andrea Schoonderwoerd. En háár vader heette Piet Schoonderwoerd. Zou die misschien Oudewaterse connecties hebben? Dat zou zo maar kunnen. Als hij, toen zijn eerste vrouw, de grootmoeder van Agnes, op jonge leeftijd overleed, een tweede vrouw zocht en vond in Oudewater. Laten we Marcel Schoonderwoerd eens bellen.

“Het zou kunnen”, vertelde Marcel, “maar dan wel een eind weg. Een zoon van een broer van mijn opa Anthonis. Ga eens met de moeder van Tom Streng praten; die heet ook Schoonderwoerd.”

Het ging om Piet Schoonderwoerd (Petrus Johannes, geboren 14-02-1888 te Hazerswoude, zoon van Hendrik Schoonderwoerd en Elisabeth van Schaik en overleden 20-09-1960 te Koudekerk) en ik heb in die voortreffelijke sites die Nettie Stoppelenburg me meegaf goed gezocht, maar heb geen connectie met Oudewaterse Schoonderwoerden kunnen ontdekken. Wellicht komen die ooit nog boven tafel. Een doodlopend spoor dus en de moeder van Tom Streng heb ik met rust gelaten.

Soms gingen zaken vroeger anders

Wat ik de lezer niet wil onthouden en om de situatie helder te maken toch even het volgende. Toen Piet Schoonderwoerd Lucia van Baren ten huwelijk vroeg (1928), werkte zij dus met haar moeder in het betreffende winkeltje. Een jaar of twee eerder immers was haar man, Adrianus van Baren, overleden. Met haar 36-jarige dochter een winkeltje runnen lukte vast nog wel. Maar toen ook dit laatste kind de deur uit ging werd het wel heel lastig. Lucia heeft, toen zij in 1928 met Piet Schoonderwoerd ging trouwen, haar moeder meegenomen naar Koudekerk. Toen hebben dus de laatste Van Barens Oudewater verlaten en daarom was er geen spoor meer van ze te vinden. Ook niet, zoals later bleek, in het grote boek van Jan van ’t Riet over de Kromme Haven. Zij zullen het winkeltje gehuurd hebben. Nu breng ik de lezer al een stap dichter bij de oplossing van het raadsel.

winkeltje-van-baren

Maar met iemand praten was niet meer nodig. Iemand herkende het pand naast het winkeltje. Alie Stekelenburg, ook al zo’n doorgewinterde Geelbuik. Maar ze had gelijk. Op de foto was net het huis ernaast te zien, dat van Van der Lee moest zijn; het linkerdeel met de kelderramen heel laag en de andere ramen hoog.

We zijn gaan kijken en ja hoor dat was het. Net op tijd, want twee dagen later kwamen Agnes en Leo.

We hebben een bijzonder leuk rondje Oudewater gedaan. Stilgestaan bij het pand waar vroeger een winkeltje was en waar van het winkeltje nu niets meer terug te vinden is.

Enthousiast rondje Oudewater

Wat  een enthousiaste aardige mensen herbergt Oudewater toch. Ze deden niet voor elkaar onder in belangstelling, hulpvaardigheid en vriendelijkheid.

We hebben lang met de huidige eigenaresse staan praten.

Winkeltje-vroeger-IMG_3835 Kromme Haven-Jan-van-t-Riet

We zijn bij Jan van ’t Riet naar binnen gegaan en Agnes kreeg een foto van het winkeltje zoals het vroeger was. En nog even later kreeg ik een hele beschrijving die ik bij Agnes brengen ga. Het winkeltje bleek, na gerund te zijn door de van Barens, nog jarenlang door Janus van der Klis te zijn gehuurd.

Later kregen we nog een mailtje van Jaap de Wit met een foto uit 1880 (van E.C. Rahms); toen zag het huis van Van der Lee er toch weer anders uit; die kelderramen lijken te missen.

Kromme-haven-Rahms

We zijn langs verschillende historische foto’s gelopen en langs geveltekens. We hebben de Grote Kerk bewonderd en kregen een mooi verhaal van Ad de Groot.

We hebben genoten van de schilderijen van Gerard David en kwamen toevallig Otto Beaujon tegen die daarover weer een boeiend verhaal vertelde.

En om het even af te maken ook de rest dan maar. Het bleef geweldig: heerlijk geluncht bij Lumière, een boeiende rondvaart in de Geelbuik en ten slotte naar het Touwmuseum, waar we professioneel werden rondgeleid – in welk museum tref je zoiets?

En gewoon gegeten bij ons thuis; ook lekker. En toen was het klaar.

Maar ze komt terug; Agnes. Met en hele club. Want Oudewater was toch wel heel bijzonder. En dat kwam natuurlijk niet alleen door dat winkeltje, maar vooral door al die mensen die zo enthousiast vertelden over hun pareltje in het Groene Hart. Waarvan akte.

Met Oudewaterse oogjes

Door: Walther Kok

Wat je ziet hangt vaak erg af van wat je bent of waar je vandaan komt. Zo is een grottencomplex bijvoorbeeld voor een jeugdleidster een nachtmerrie, omdat ze al haar kinderen daarin ziet verdwalen. Voor een wethouder daarentegen een uniek object om toeristen te lokken, een ondernemer ziet uitstekende mogelijkheden voor een champignonkwekerij en jaagt daarmee de natuurliefhebber op de kast die de vleermuizen wil beschermen. Wij (Loes Bakker en Walther Kok) bezien sinds jaar en dag op vakantie ook de buitenwereld met onze eigen, heerlijk vertekenende, Oudewaterse oogjes. (En staan daarin vast niet alleen…)

Neem onze laatste fietsvakantie – met Oudewaters fietsvlagje! – door Noord en Midden-Polen. (Naar Gdansk met de trein en vervolgens fietsend naar Suwalki – bij de grens met Rusland/Litouwen en Wit-Rusland) en dwars door Polen terug naar – het station in – Schwedt/Oder aan de Pools-Duitse grens)

Nu is de Heksenwaag als beoogd kandidaat voor de Unesco Wereld Erfgoedlijst natuurlijk een wereldattractie –  een ‘atracja turystyczna swiatowej stawy’. Maar eerlijk is eerlijk: op het Poolse platteland laat de naamsbekendheid daarvan nog wel iets te wensen over en erg veel hekserij zijn we daar ook niet tegengekomen.

Gelukkig andere Oudewaterse aanknopingspunten genoeg. Krijgen we in Oudewater soms al een lamme arm bij het wijzen naar de ooievaars op het stadhuis, in Polen zouden we binnen de kortste tijd aan een transplantatie toe zijn. Het land kent meer dan 50.000 paartjes, maar… het is iedere keer – net als in Oudewater – weer leuk.


(Foto: RTV Utrecht/Richard Grootboer)

De bewoners in het vroegere Oost-Pruisen (tot aan het einde van WOII, daarna werd het Pools) verwachtten net als wij de vijand uit het Oosten. Wij zochten ons heil achter de Oude (en later Nieuwe) Hollandse Waterlinie en werden daardoor in 1672 als natie (maar niet als stad!) gered.

Adolf Hitlers Oost-Pruisens commandocentrum de Wolfschans (Wolfsschanze) – waar in 1944 Von Stauffenbergs aanslag mislukte, omdat zijn attachétas onder in plaats van op de kaartentafel van Hitler was gezet – hield de Russen echter niet tegen. Evenmin lukte dat in het enorme onderaardse bunkercomplex nabij Tuczno in zijn Pommern-stelling,waar thans in de onderaardse bunkergangen vleermuizen het commando hebben overgenomen.

In Oudewater heb je plaatselijke miljonairs én bezoekers van de voedselbank. Dat weten we wel, maar zien we (meestal) niet echt. Dat ligt op het Poolse platteland wel anders. Het contrast tussen rijk en arm is vaak schrijnend zichtbaar. Sterk verwaarloosde huizen naast prachtige luxueuze nieuwbouw. Verder is ‘Europa’ in Oudewater amper zichtbaar, we zijn een te rijke regio om erg van de Europese regiofondsen te profiteren ( al doet onze burgemeester als voorzitter aanjaaggroep Leader Utrecht-West zijn best). Op het Poolse platteland is Europa echter overal duidelijk zichtbaar; van wegreconstructies tot renovaties, van de ontwikkeling van toeristische infrastructuur (hoera!) tot kinderspeeltuintjes.

Voor zwerfvuilrapers – waar we in Oudewater toch een mooie brigade van hebben – ligt in heel Polen nog een schone taak te wachten. Af en toe jeukten onze handen. Zelfs op de stilste binnenwegen liggen overal langs de kant blikjes en flessen. Maar je weet wat het is op een fietsvakantie: alles wat je kunt laten liggen is mooi meegenomen. Dus verder dan het incidentele oprapen van een blikje of verdwaalde petfles op een camping zijn we helaas niet gekomen.

Aan het punt naamsbekendheid werden we vooral ook herinnerd aan het einde van de rit, Schwedt aan de Oder. Die stad vierde – net als Oudewater in 2015 – haar 750-jarig bestaan als stad. Dat laten ze daar overigens op een flink aantal plekken heel wat beter zien dan bij ons. Puntje voor ons stadspromotieteam!

En tenslotte: de prijzen (we blijven natuurlijk ook echte Nederlanders). Voor een wereldvergelijking bestaat de zogenaamde ‘Big Mac index’ waarbij de prijs van hamburgers in diverse landen wordt vergeleken. Voor ons echter is de Bierindex veel belangrijker. Het vel wordt je in de Oudewaterse horeca of supermarkt dan wel niet over de oren getrokken, maar tegen een halve liter van de tap voor tussen globaal 85 cent en anderhalve euro  (3,5 – 7 z?otów) valt natuurlijk niet te concurreren. Het was daarom vast niet onze laatste vakantie op het Poolse platteland.

Al zou het wel mooi zijn wanneer het daar net zo makkelijk zou zijn een camping te vinden als in Oudewater. Want zelfs als ze er zijn, ontbreekt vaak de bewegwijzering of schiet de kennis van de lokale bevolking tekort. Ook kaarten zijn maar betrekkelijk bruikbaar: soms bestond een camping die wel was aangegeven niet meer en soms vonden we een prachtige camping die op geen enkele kaart stond. Wild kamperen is toch niet echt ons ding, al wilden we er ons op een plaatselijk strandje wel eens aan wagen. En het zal ook nog wel even duren voor iedere plaats zo’n handige site als Oudewater.net in de lucht heeft….

 
Rybno, Polen/Oude boomgaard Oudewater

50 Beaufort – Pieter Verhoeve als interviewer

Door: Gerdine van de Ven en Aad Kuiper | Foto’s: Bert van der Horst

Pieter Verhoeve Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 089 (2)De jonge, welbespraakte burgervader van Oudewater is van vele markten thuis! Dat bleek wel weer op 28 juni 2017 waarbij hij live en online maar liefst twaalf mensen heeft geïnterviewd voor Midland FM in het maar liefst twee uur durende programma 50 Beaufort. En dat deed hij met verve!

Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 018 (2)Twaalf gasten waren in de kleine studio aanwezig en dat alles ook nog eens met een temperatuur van boven de dertig graden. In de studio zal het ongetwijfeld nog veel warmer geweest zijn. En ook de inhoud van het programma bestond uit kreten als “warm, saamhorigheid, oog hebben voor elkaar, grote verbondenheid met elkaar” in de Oudewaterse gemeenschap. Overigens was het programma niet alleen via de radio, maar ook via een livestreamverbinding op het scherm te volgen. Maar hoeveel mensen daar gebruik van hebben gemaakt blijft vooralsnog even een raadsel.

Een gemêleerd gezelschap

Het was een gemêleerd gezelschap, Joyce Jacobs (directeur Wulverhorst), Sietze Ypma (huisarts en voorzitter van het Hospice Oudewater), Joost Middelman (voorzitter van de NOVO), Franca van Winkel (directeur Rabobank Utrechtse Waarden), Marc Roemer (wijkagent Oudewater), Roelof de Koning de Gans (predikant), Johan Derksen (voetbal- en blueskenner), Mark van der Wel (verslaggever RTV Utrecht), Koert Westerman (sportverslaggever), Trudie Scherpenzeel (o.a. verslaggever), André Groen (ondernemer en voorzitter van Oranje Boven), Eelke Dekens (EHBO Oudewater), Jacques Zanen (stadsgids, STRO), Bas Pietersen (The Alignment House, een adviesbureau), René Vergouwen (brandweer Oudewater), Bert van den Hoogen (AD), Otto Beaujon (IJsselbode).

Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 001 (2)De genodigden zaten niet allen tegelijkertijd in de warme studio maar in verschillende samenstellingen. Zij vormden groepjes rond een aantal thema’s: ‘ouderen’, ‘vrijwilligerswerk’, ‘toerisme en recreatie’, en tenslotte ‘veiligheid’. Sommige aanwezigen kwamen vaker terug omdat ze konden toevoegen aan meerdere thema’s. Overigens wordt ook Wil de vries, de oorspronkelijke presentatrice van dit programma betrokken bij verschillende gesprekken.

De steeds levendige gesprekken werden onderbroken door muziek van onze stadsorganist Gerben Mourik en later door Gilles de la Porte.

Ouderen in Oudewater

Het eerste thema, ‘ouderen’, speelt in Oudewater, dat begint te vergrijzen, een zeer belangrijke rol.

Joyce Jacobs Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 061 (2)De kersverse directeur van de Wulverhorst, Joyce Jacobs, had duidelijk veel voorbereidend werk gedaan. Zo kort als zij in onze gemeenschap is, zo goed was ze op de hoogte van de ontwikkelingen op het gebied van de zorg in het verleden in Oudewater. Ze heeft een verpleegkundige achtergrond van oorsprong en komt uit Twente. Het is zeker haar bedoeling om te gaan verhuizen, maar op dit moment verblijft ze overwegend in Hotel Abrona. Haar eerste indruk is de grote betrokkenheid die in de Oudewaterse gemeenschap bestaat. (Waar hebben we dat eerder gehoord?!). De enorme inzet van vrijwilligers en de betrokkenheid die men met elkaar heeft. Dat was werkelijk de spijker op de kop, want dat hebben we natuurlijk aan den lijve ondervonden bij de organisatie van Oudewater 750 jaar Stad en bij de ontvangst van onze koning Willem Alexander. Ja, dat zijn prachtige voorbeelden en we doen het gewoon nog een keer …

Roelof de Koning de Gans Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 042 (2)Roelof de Koning Gans, pastoraal medewerker en predikant, onderschrijft de kracht van onze gemeenschap door ook de inzet van vele vrijwilligers. Eenmaal per maand geeft Roelof een bijbeluur in de Wulverhorst. Gemiddeld komen daar 25 mensen die deelnemen aan deze samenkomst en daar met elkaar lezen en zingen. Nadat een stuk is voorgelezen uit de bijbel wordt het besproken en erover gediscussieerd. Samen naar een kerkelijke dienst op tv kijken met bewoners geeft verdieping en nodigt uit om over deze onderwerpen te praten. Opmerkelijk is dat hij dit werk doet als protestant in een van oorsprong R.K. Zorgcentrum.

Religie speelde een grote rol

Tijdens het interview ontstaat een levendige discussie over de verschillende ondernemers die in het grijze verleden een winkel hadden, zoals bakkers en slagers. Er was altijd minstens één katholieke bakker en slager en één protestante bakker en slager. En je ging zeker geen boodschappen doen als katholiek bij een protestante ondernemer en andersom. Gelukkig zijn de tijden ook wel veranderd, hoewel……. Er werd zelfs een voorbeeld aangehaald van katholieke (boeren)mensen die op de Zuid Linschoterzandweg woonden en de protestante agrariërs woonden aan de overkant van de Linschoten aan de Noord Linschoterzandweg!

Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 055 (2)

Zo waren er natuurlijk ook twee voetbalverenigingen die onlangs zijn gefuseerd en nu FC Oudwater heet.
En dan hebben we het er nog maar even niet over als een katholiek meisje verkering kreeg met een protestante/gereformeerde jongeman!

Natuurlijk werd de situatie van het sluiten van de Schuylenburcht ook nog besproken. Gelukkig werd het positieve nieuws gebracht dat er overeenstemming is bereikt tussen de Woningbouwvereniging Oudewater en de Zorgverlener Welthuis. Per 1 juli 2017 neemt de organisatie van de Wulverhorst de zorg over van de 5 ouderen die nog in de Schuylenburcht verblijven. Daarnaast wonen in hetzelfde complex nog 6 mensen van Abrona, het hospice is in hetzelfde complex gehuisvest en er zijn op dit moment nog 15 appartementen/kamers verhuurd. Veel kamers staan natuurlijk leeg en dat geeft ook een psychologische druk en een ongezellige sfeer. Het pand is behoorlijk gedateerd. De bedoeling is dat er een nieuwe huisvesting komt voor ouderen. De vraag wat je gaat bouwen en voor wie speelt een belangrijke rol en de plannen zullen de komende jaren gerealiseerd worden. De verwachting is dat eind 2019 de locatie opgeleverd zal zijn.

Vrijwilligers in Oudewater

De vele vrijwilligers van de Schuylenburcht hebben een grote kennis, levenservaring en wijsheid, die eigenlijk behouden moet blijven. Daar was het gezelschap het wel met elkaar over eens!

Oudewater heeft een bijzonder sterk en groot vrijwilligersnetwerk. Dat is ook gebleken uit de organisatie van de feesten rondom ‘750 jaar’. Maar liefst ruim 200 vrijwilligers hebben jarenlang de organisatie gedragen van dit evenement. En met als hoogtepunt: het bezoek van koning Willem Alexander met alle protocollen die dat met zich mee bracht! Een grote saamhorigheid en schouder-aan-schouder mentaliteit brengt de gemeenschap van Oudewater in beweging. Iedere keer weer! Volgens André Groen komt dat ook door de kleinschaligheid van Oudewater. Het ons-kent-ons principe. Je weet op wie je een beroep kunt doen als je iets of iemand nodig hebt. Je drinkt een “bakkie” (of iets anders op een terrasje), je overlegt met elkaar en de handen worden weer uit de mouwen gestoken!  Het lijkt – werd er gezegd – of de saamhorigheid in de genen zit van de Geelbuiken.

Eelke Dekens Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 081 (2)Die kracht van vrijwilligers komt ook terug bij de EHBO Vereniging. Eelke Dekens geeft deze opleiding al meer dan 40 jaar. Ook haar collega Leo van Dam doet dit vrijwilligerswerk al vanaf 1972. Op donderdagavond wordt er een twee uur durende les gegeven op het gebied van reanimatie, verband leggen etc. Bij grote evenementen als Oudewater 750 jaar Stad, het Heksenfestijn of de Wielerronde zijn de vrijwilligers altijd aanwezig om eerste hulp te verlenen. Er wordt nu gewerkt aan een andere manier van lesgeven. Voor mensen vanaf 16 jaar worden 12 lessen aangeboden. Oudewater heeft maar liefst op dit moment 70 gediplomeerde EHBO-ers en er zijn onlangs 25 nieuwe vrijwilligers bijgekomen. Ook hier is die saamhorigheid weer duidelijk merkbaar.

Twee nieuwtjes

Sietze Ypma Koert Westerman Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 076 (2)Dr. Sietze Ypma vertelt over het Hospice. Er zijn nu 50 vrijwilligers, waaronder 24 zorgvrijwilligers, 7 taakvrijwilligers en de besturen van de Stichting Hospice Oudewater en de Vrienden van het Hospice Oudewater doen dit werk ook als vrijwilligers. Alleen de coördinator is een betaalde kracht. Het Hospice Oudewater bestaat nu 1 jaar en er zijn 19 gasten geweest. De conclusie mag getrokken worden dat dit zeker een invulling is van een behoefte die in Oudewater en directe omgeving bestaat. Ypma had ook nog een nieuwtje te vertellen: hij wordt dit jaar 70 jaar en heeft besloten om per 1 januari 2018 zijn functie als huisarts in de praktijk neer te leggen. Zijn echtgenote, tevens partner in de praktijk, blijft uiteraard gewoon verbonden aan de huisartsenpraktijk.

Andre Groen Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 085 (2)En onze burgemeester Pieter Verhoeve praat het geheel als een volleerd journalist aan elkaar op een professionele manier. En dan komt nog een keer André Groen aan het woord. De voorzitter van de vereniging Oranje Boven vertelt dat het bestuur van deze vereniging uit 8 mensen bestaat. Lekkere korte lijnen, snelle beslissers en met deze 8 mensen wordt elk jaar weer een fantastische Koningsdag neergezet. Chapeau ook weer voor deze vrijwilligers! André Groen heeft zelf ook nog een nieuwtje. Hij wordt dit jaar 75 jaar en hij en zijn vrouw hebben besloten om in het komende winterseizoen Oudewater een ijsbaan cadeau te doen. De ijsbaan bij het feest Oudewater 750 jaar Stad is mede door André destijds tot stand gekomen. Nu zorgt hij ervoor dat er deze winter weer een ijsbaan komt. Iedereen is het erover eens dat dit weer zo’n fantastisch gebaar is, Jan van Dam zal ijsmeester worden en de plaatselijke schaatsvereniging SVO is uiteraard in dit plan betrokken.

Toerisme en recreatie in Oudewater

Jacques Zanen roemt de opgaande lijn waarin het toerisme van Oudewater zich bevindt: 50.000 exemplaren van de Recreatiekrant, de steeds meer in trek zijnde Geelbuik en alle nieuwe activiteiten die ontwikkeld zijn: de iPad-game Lost in Time en de Torenbeklimming.

Franca van Winkel Johan Derksen Joost Middelman Pieter Verhoeve Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 099 (3)

Johan Derksen roemt Oudewater: “Je weet niet wat je ziet, als je Oudewater binnenkomt.” Maar een bluesfestival wil hij hier niet organiseren. Franca van Winkel geeft aan dat de Rabobank allerlei activiteiten graag steunt, bijvoorbeeld de aankoop van de fluistermotor van de Geelbuik. Joost Middelman spreekt over het goede winkelbestand, maar geeft tevens aan dat Oudewater alert moet blijven; er zouden wel wat speciaalzaken bij mogen komen.

De ‘Kracht van Oudewater’

Bas Pietersen Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 108 (2)The Alignment House heeft op verzoek van de gemeente ‘de kracht van Oudewater’ in kaart gebracht, vertelt Bas Pietersen. Hij benoemt het gastvrije, bourgondische, historische en ondernemende karakter van Oudewater. Maar er moet volgens hem meer: aantrekkelijker voor jonge gezinnen, meer aansluiting bij het Groene Hart, een winterprogrammering en nog meer activiteiten. Derksen benoemt de stille koopavonden en de parkeerproblemen, waarop Bas Pietersen reageert met het gezamenlijk aanpakken van de uitdagingen die er liggen, met als toevoeging van Joost Middelman: verbinding zoeken en Oudewater beter op de kaart zetten.

Van Winkel voegt eraan toe dat heel veel mensen uit de buurt niet weten hoe mooi Oudewater eigenlijk is. Daar ligt kennelijk een schone taak.

Veiligheid in Oudewater

Otto Beaujon Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 113 (2)De misdaadmeter uit het AD komt uiteraard als eerste ter sprake; wat doet Oudewater het goed! Otto Beaujon beaamt dit, maar vermeldt ook dat veiligheid niet alleen over misdaadcijfers en criminaliteit gaat, maar ook over de risico’s die er liggen op het gebied van onder ander gezondheid en water. Wel wordt nog even aan het relatief hoge drugsgebruik herinnerd, maar, hoewel dat elders vaak tot meer criminaliteit leidt, is daar hier geen sprake van.

Het programma wordt tijdelijk onderbroken voor een contact met de Immanuëlschool waar het project ‘De boer op’, gekoppeld aan een goede doelenactie op dit moment een grote rol speelt. Naast andere kinderen krijgt burgemeester Pieter Verhoeve in die rol zijn eigen dochter Emmeline aan de telefoon. Een leuk intermezzo.

Rene Vergouwen Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 118 (2) Bert van der Hoogen Midland FM met de Burgemeester 28-6-2017 120 (2)

Naast tips over brandveiligheid (Vergouwen) en sociale alarmering in de vorm van WhatsApp groepen (Van den Hoogen) wordt nog even gesproken over de kleine meldingsbereidheid. ‘Mensen willen ons niet lastigvallen,’ meent wijkagent Marc Roemer, ‘maar wij willen eigenlijk toch wel graag alles weten.’

Oudewater óók veilig en prettig

De algemene conclusie was dat Oudewater ook op het gebied van veiligheid een prettige plek is om te wonen.

Onze burgemeester Pieter Verhoeve sprak het geheel als een volleerd journalist aan elkaar op een professionele manier; gaf iedereen de ruimte en hield het, ondanks de soms wel zware onderwerpen toch vrij luchtig.

Eetbaar Oudewater?

Door: Walther Kok

‘Eetbaar Oudewater?’ ‘Eetbaar Oudewater?’ Wat moest ik daar nu weer mee? ‘Oudewater oudste stad van het Groene Hart’ … daar kan ik me iets bij voorstellen: stadsrechten sinds 1265 en het centrum als beschermd stadsgezicht. ‘Ontdek de magie van Oudewater’ roept ook direct herkenbare associaties op: van Heksenwaag tot Heksenfestijn en van Hocus Pocus tot Heksenmeppers. Bij ‘Bourgondisch Oudewater’ denk ik meteen aan alle eetmogelijkheden op de markt, ‘Brasserie Joia’ en ‘3 Keuken en Bar’ op de Visbrug en het jaarlijkse eetfestijn ‘Pracht aan de gracht’ aan de……Inderdaad! Maar ‘eetbare stad’ of ‘eetbaar Oudewater’, daar kon ik me toch echt niks bij voorstellen.

Tot vorige week Donderdag. Tot we (Gerdine van de Ven en ikzelf) op uitnodiging van (de voorzitter van de aanjaaggroep Leader Utrecht West) Pieter Verhoeve – tevens burgemeester van Oudewater – per bus met een flink aantal andere geïnteresseerden uit de provincie de Duitse stad Andernach bezochten.

Andernach-DByr_VjXsAA-z4S

Andernach, prachtig oud stadje aan de Rijn, profileert zich immers sinds een jaar of 10 als ‘Essbare-Stadt’ (www.andernach-tourismus.de/andernach/die-essbare-stadt) en timmert daarmee (terecht zoals zou blijken) flink aan de weg. “Of dat ook niet wat voor Oudewater zou kunnen zijn en of Gerdine en ik daar niet eens een discussie over zouden kunnen losmaken?” Ja dus, of althans: we doen ons best. We zetten in ieder geval met dit verhaal een eerste stap .

Eetbare stad

Maar eerst even over Andernach, ‘Essbar-Andernach’ om precies te zijn. Op internet is uiteraard heel veel over het idee éetbare stad’ te vinden. Maar de toelichtingen ter plekke waren minstens zo interessant omdat ze ons twee dingen leerden. Ten eerste dat de start én de uitwerking volstrekt uniek, en dus niet kopieerbaar zijn. Ten tweede evenwel dat er hier in Oudewater tegelijkertijd heel veel inspiratie uit het Duitse voorbeeld geput kan worden die de oude slogan ‘Natuurlijk-historisch Oudewater’ of het nieuwere broertje ‘Bourgondisch Oudewater’ van nieuwe smakelijke en ecologisch verantwoorde energie kunnen voorzien.

Wat is daar in Andernach namelijk gebeurd? In grote stappen vlug thuis, komt het op het volgende neer. Vlak bij de stad spuit op geregelde tijden in een beschermd natuurgebied een heuse geiser.

geiser-Namedyer-Werth-andernac

Andernach ligt namelijk in een vulkanisch gebied. Oorspronkelijk was daarover een (mineraalwater)fabriek gebouwd. Toen de fabriek sloot en werd afgebroken dacht het bestuur: een echte geiser, daar moeten we toeristisch iets mee kunnen. (Stap 1!) De ligging in dat beschermde gebied leek echter een onoverkomelijk obstakel. Tot men bedacht dat een exclusieve toegang via het water zou verhinderen dat het hele gebied één platgetrapt geheel van paden zou worden én men tegelijkertijd als extra compensatie een flink terrein in de buurt van de stad omtoverde tot ecologische zone. Hier konden bedreigde inheemse diersoorten worden gehouden én oude en nieuwe gewassen in permacultuur (inzet op meerjarige gewassen) zonder extra kunstgrepen of kunstmest tot groei en bloei komen. (Stap 2!) Dat leverde tevens een mooi project om zowel een flink aantal mensen die al jarenlang zonder werk zaten als scholen en scholieren te interesseren. (Stap 3!) eetbaar-andernach_20170608_152226Een heuse stadsecoloog én universitaire betrokkenheid verdienen overigens aparte vermelding. En stap 4 werd gezet toen men met ecologische ogen de stad bekeek en bedacht wat een fantastisch idee het zou zijn in de oude droge stadsgracht, de parkachtige plekken én de oude en nieuwe bloembakken in de straten eetbare kruiden en planten (uit die ecologische zone van stap 2) te planten en de bezoekers uit te nodigen daar vrijelijk aan te ruiken en te proeven. Stap 5 tenslotte was het hele verhaal er omheen : de eetbare stad!

Vertaling?

Nu hebben wij in Oudewater geen geiser, geen droge slotgrachten en evenmin een grote ecologische zone. En met de toekomst van onze eigen stadskwekers – de volkstuinen – leek het als compensatie voor een ander soort water ook even helemaal mis te gaan. Om van de bloembakjes voor mijn deur die uiteindelijk vorig jaar in de Lange Linschoten verdwenen maar niet te spreken…

Maar toch, zo’n Andernach blijft door de gedachten spoken. Wat leuk, wat leuk! Kopiëren is zinloos, maar inspireren kan natuurlijk wel. Met de volkstuinders hebben we wellicht de eigen ‘burgerstadskwekerij’ al haast in huis. Vrijwel alles is daar eetbaar (alleen niet voor iedereen) Hoe halen we ze de stad in, in plaats van ze eruit te jagen? De handen van onze drie mooie bloemisten jeuken vast ook al … Scholieren met een eigen stekkie of groen plekkie in de stad …, naamsvermelding erbij en weer een stadspromotor gecreëerd. Ook de groene randen en paden in en rondom de stad bieden mogelijkheden te over. Ik zie de Zuringkade al voor me als ecologisch snoeplaantje, de IJsseloever getransformeerd in een fleurig ecologisch bloembed evenals het ongebruikte groen achter de voetbalvelden wordt een toonveld voor de kweek van streekproducten. Heksenkruiden? Daar moet die Heksenwaag toch ook wat mee kunnen? De natuurcamping koestert de oude fruitrassen, oude schaaps-, kippen- en varkensrassen duiken op in de polders en Abrona krijgt serieuze concurrentie van talloze insectenhotels.

Het gemeentebestuur mag natuurlijk – net als in Andernach – niet achterblijven. Onze hangende stadstuinen zijn slechts een zeer bescheiden begin en worden in ieder geval aangevuld met ecologisch verantwoord groenbeheer en een open oog voor ecologische en groene burgerinitiatieven en … en …

Genoeg, genoeg … Want als er één leek is op dit gebied, ben ik het wel. Groene vingers heb ik absoluut niet en evenmin een tuin. Maar als klein begin voor mezelf heb ik net wel besloten om de bloembakjes voor ons huis weer in ere te herstellen. En dit verhaal te schrijven natuurlijk!

boekenkast-20170608_151902

PS: Zo’n boekenbak (leesvoer!) is ook geen slecht idee!

 

 

 

 

 

 

Oordelen in Oudewater

Door: Walther Kok

~ In Oudewater is nooit iemand gewogen en te licht bevonden ~

Oordelen-in-Oudewater_001Een mooier verkoopargument voor de stad is welhaast niet denkbaar. Hier in Oudewater werd in en op de wereldberoemde Heksenwaag immers altijd eerlijk gewogen. Daardoor konden mensen die van hekserij beschuldigd werden hiernaartoe vluchten en aantonen een normaal gewicht te hebben (net zoveel te wegen als zij eruit zagen). Of om het in deftig ouderwets Nederlands te zeggen: zij beschikten over een gewicht dat wel accordeerde met de ‘natuerlycke proportien des lichaems’. En voor eenieder was het dan overduidelijk dat je geen heks kon zijn. Om op een bezem te kunnen vliegen moest je immers praktisch gewichtsloos zijn. Ten tijde van de heksenwaan was zo’n vaststelling dat je een normaal gewicht had van levensbelang want mensen die van hekserij verdacht werden liepen een gerede kans op de brandstapel te komen.

Oordelen-in-Oudewater_002Er sluimert echter in de stad nog een prachtig (weeg)verhaal. En dat heeft alles te maken met de patroonheilige van de stad: de aartsengel Michaël. Deze aartsengel zou samen met zijn collega’s Gabriel en Rafael als eersten onder de engelen een beetje dichter bij God staan als de rest. Voor ons ‘sluimerverhaal’ is echter meer nog dan zijn plaats in de hemelse hiërarchie van belang dat Michaël vooral op twee manieren wordt verbeeld en afgebeeld. Ten eerste als doder van het ultieme kwaad: de duivel (al dan niet in de gedaante van een draak).

Oordelen-in-Oudewater_003Daar is al een eerste verbinding met het verhaal van de Heksenwaag te leggen. Want het is immers – zo werd lange tijd geloofd – diezelfde duivel waarmee de heksen een verbond sloten en aldus in staat werden gesteld hun verderfelijke kunsten ten uitvoer te brengen. Michaël is volgens emeritus-hoogleraar Middeleeuwse geschiedenis Piet Leupen echter ook de engel die met de weegschaal klaar staat om bij hetOordelen-in-Oudewater_De-gekortwiekte-engel ‘Laatste Oordeel’ de daden van de mensen op de schaal te leggen om te bepalen of hun daden te licht worden bevonden of doorslaan ten goede (Piet Leupen, De gekortwiekte Engel, Parthenon 2017, pag. 14). Alle reden zou je dus zeggen om in Oudewater ruim aandacht aan hem te geven.

Oordelen-in-Oudewater_005

Helaas. Tot nu toe is de aartsengel voor zover ik het kan bekijken toch eigenlijk een beetje verstopt in de stad. Als patroonheilige van de stad leeft hij niet echt meer in het collectieve geheugen. En ook bij de twee aan hem gewijde kerken is er van enige verwatering sprake en gaat men niet helemaal voluit voor hem op het orgel. De eeuwenoude St. Michaëlskerk heet immers sinds jaar en dag de ‘Grote of Sint Michaëlskerk’ en in de naamgeving van de Oudkatholieke kerk in de Leeuweringerstraat moet hij Johannes de Doper naast zich dulden.

Oordelen-in-Oudewater_007 Oordelen-in-Oudewater_Grote-Sint-Michaelskerk

Oordelen-in-Oudewater_De-Bijbel-op-het-spoor-in-OudewaterTot voor enkele jaren bestond er opmerkelijk genoeg zelfs geen afbeelding van hem in de stad (als we het antieke kazuifel met zijn afbeelding dat bewaard wordt in de Oudkatholieke kerk tenminste even buiten beschouwing laten). Theo Pollemans en Herman Rutten komen hem in hun boekje ‘De Bijbel op het spoor in Oudewater’ (uitgave van het interkerkelijk Kontakt Oudewater in 2000) nog niet tegen.

Oordelen-in-Oudewater_010Oordelen-in-Oudewater_011Gelukkig is daar enkele jaren later verandering in gekomen toen parochiaan Cor van den IJssel een 19e eeuws Frans polychroom terracotta beeld van St. Michaël aan de oudkatholieke kerk schonk.

En naar ik onlangs vernam kunnen we met enig geluk binnenkort ook een tweede afbeelding van hem tegemoetzien. ‘Onze’ Gerard David immers heeft St. Michael óók geschilderd en de gelijknamige stichting probeert ook van dat schilderij een reproductie in Oudewater te kunnen tonen.

Prachtig. De duivel wordt dan tenminste al tweemaal zichtbaar verslagen in ons Oudewater. Maar… wat zou het mooi zijn wanneer we er ook nog eens in zouden slagen een passende afbeelding van de wegende aartsengel Michaël naar onze stad te halen!

In memoriam: Nel Arends (tante Nel) (14-7-1918 – 5-2-2016)

Omdat Nel Arends op 5 februari 2016 overleed en omdat zij een bekende Oudewaterse was wil haar kleinzoon, Martijn van Dijk, haar graag met onderstaand verhaal in de eerste plaats eren en haar nog even in herinnering roepen. Het zal ongetwijfeld bij menig (oudere) Oudewaternaar, net als bij de verhalen van Editha van den Berg-Hörmann, herinneringen oproepen.

(meer…)

Eindejaarsverslag en balans opmaken

Eindejaarsverslag en balans opmaken is een nieuw verhaal van Editha van den Berg-Hörmann, die geboren en getogen is in Oudewater en daar nog steeds veel herinneringen aan ontleent.

Mijn Oudewaterse afkomst (ik ben daar geboren op 14 september 1930) is het hele jaar 2016 een behoorlijke rol blijven spelen in mijn dagelijkse bestaan. Vooral het laatste half jaar; eigenlijk sinds Martijn van Dijk uit Houten mij op 31 juli een mailtje stuurde, omdat ik de naam van zijn oma, Nel Arends-Spriel, in een verhaal over mijn jeugdherinneringen op de Lange Burchwal had vermeld. Zijn oma was ons buurmeisje, maar wel 12 jaar ouder dan ik. Mijn zusje en ik hebben nog bij haar huis de winkel van Spriel op de hoek) staan kijken toen zij met Nico Arends trouwde. (meer…)

BOEM BOEM BOEM ofwel ‘Drakenboten in Oudewater’

Door: Bert van der Horst

Ja, daar komen ze aan over de Grote Gracht; je ziet ze al van ver. Al zo’n 50 mensen stonden pakweg zo’n half uur te wachten op het bruggetje van de Zuid-Linschoterzandweg.
Oudewaters kwartiertje?

Oudewater_draken-boot-8Nee, er moesten nog spieren worden opgewarmd voordat de tocht kon beginnen. En voordat er 80 à 90 man in ieder zijn eigen drakenboot zat, mag dat even duren, zo erg was het niet met dit prachtige herfstweer. Ook langs de Grote Gracht stonden heel wat mensen foto’s te maken en werd er druk gefilmd met de mobiel.

Maar liefst vijf drakenboten gingen uit Oudewater: de Old Water Dragons, de Concrete Dragons, River Dragons, Odysseus Dragons en niet te vergeten de Dutch Dragons, ter afsluiting van een druk seizoen 2016, waar de Oudewaterse roeiers op de Nederlandse Kampioenschappen een bronzen plak hadden behaald, ter afsluiting een langgestrekte route varen door het prachtige riviertje de Linschoten een stuk van 14 km met als rustpunt na 7 km  het dorp Linschoten.

Oudewater_draken-boot-115-2Maar voordat dit een aanvang kon nemen moest er door de boten die vanaf de IJssel kwamen varen, nog een geweldig vaak weigerend obstakel worden genomen. De sluis in Oudewater. Een duur project wat door iedereen die er wel eens door heen is gekomen, grijze haren bezorgt.

De vrijwilligers die de cursus sluiswachter met goed gevolg hebben doorlopen en de elektronica met lede ogen zagen arriveren, een meters diepe betonbak en lange heipalen, zodat men met één druk op de knop  door kon varen. Tenminste,  dat was de bedoeling, maar het werkt niet; althans lang niet altijd.

Maar voor de drakenmannen en dito vrouwen was dit geen probleem: het is geen Elfstedentocht, maar toch: de handen moesten uit de mouwen. De nieuwe boten werden, met heel het team, één voor één uit het water getild en er aan de ander kant weer in gezet, 18 man sterk. Ga dit maar eens doen als je met 2 man en een sloepje aan het genieten bent van een vrije dag of weekend of een rondvaart aan het doen bent met 20 man aan boord voorzien van de nodige accu’s om zo schoon mogelijk te varen. En dan gaat de tocht maar half door. Men heeft dan recht op € 1,50 teruggave maar de meesten zeggen: laat maar zitten; het is goed zo. Maar voor de schipper en de gids zijn dit geen leuke momenten.

De Grote Gracht onder het bruggetje door gelijk rechts de Linschoten op. Verschil werd er gemaakt doordat de één sneller de bocht nam dan de ander. Ervaring en inzicht kwamen naar voren, de één moest terugsteken de ander stak gelijk goed en ging er met een sprint geholpen door de trommelaars en roerganger als een haas vandoor. Veel mensen sprongen op de fiets: er achteraan!

Oudewater_draken-boot-1Mooie plaatjes schieten met als extra, de kleuren pracht van de herfst in de wilgen langs het water. Windstil en de zon; hoe warm?  Ik denk wel 15 graden. Met een gang van 11 km per uur voor de één, de ander met 14, althans op mijn fietskilometerteller ging het naar Linschoten toe. Bij het Kasteel werd er nog een tegenligger gescoord. Beetje lastig als je met 2 boten naast elkaar door het water gaat … maar een fluitje van een cent voor de roerganger en alles verliep vlekkeloos. Het was een lust voor het oog. In het dorp de boten aanmeren; ja, ze zijn best lang. Dus dat duurt even, op naar het appelgebak en de heerlijke geurende koffie. De sanitaire stop niet vergeten en dan: iedereen weer op de terugweg. Aangekomen op de Grote Gracht werd er opgesteld voor een sprint naar het stadskantoor. Zo dachten we. Maar gemoedelijk gingen ze naast elkaar richting eindpunt, de trommellaars waren net zo moe als de roeiers. Iedere trommelaar had zijn eigen ritme, slag midden en slag op de zijkant van de trommel, het was een heerlijk gehoor. En de roeiers: zij kwamen niet droog uit de boot. Dit kwam beslist niet door het water maar door de vele zweetdruppels.

Oudewater_draken-boot-1De mensen aan het roer hielden prachtig de boten recht. De stuurman heeft veel inzicht en kracht nodig om dit allemaal goed te laten verlopen. Het is allemaal goed gegaan . Eén keer wedstrijden op de Grote Gracht, waarom niet?!

In memoriam: Jan den Butter

Door: Oudewater.net

Jan den Butter is op donderdag 5 oktober overleden. Naast ondernemer was hij actief in het kerkelijk leven, de politiek (hij was maar liefst 22 jaar volksvertegenwoordiger voor de ORG, RPF, ChristenUnie en het CDA), en als voetballer bij OVS. Daarnaast zong hij ook bij het Schuylenburchtkoor; kortom een bijzonder actief man.

De laatste jaren bleef Jan den Butter op allerlei fronten zijn steentje bijdragen aan het maatschappelijk en sociaal leven in Oudewater en uiteraard ook binnen zijn eigen gezin en familie. Hij werd in stijl naar zijn laatste rustplaats gebracht.

Wij wensen kinderen, familie, vrienden en bekenden veel sterkte met dit verlies.