Maria van den Hondel: aardig en boeiend

Uren zou ze kunnen vertellen, Maria van den Hondel – en dan zijn er nog zaken waar nauwelijks over gesproken is. Ze vertelt over haar leven in het onderwijs, over creativiteit, over haar zoon, zijn vrouw en de kleinkinderen, over de Werkschuit in Gouda, over Papekop, over muziek en over nog veel meer.

Geboren in Gouda is ze, Maria. In vogelvlucht komen eerst het leven thuis en dan de kostschool in Bodegraven voorbij. Op de kostschool voerde ze met anderen toneelstukjes op – daar speelde haar creativiteit al een grote rol –  en over het eerste vertelt ze: “Ik kom uit een muzikaal gezin. We zongen altijd bij de piano. Mijn vader kon goed zingen en mijn moeder ook. Mijn zusje speelde piano. Het klonk altijd goed. En als het carillon klonk, gingen de serredeuren open. Mijn moeder wist bij elk operanummer dat ze hoorde de naam van de opera te vertellen. Je leert ernaar luisteren en dan krijg je de liefde voor muziek vanzelf mee.” Later komt ze erop terug.

Uit beeld

En ze vertelt over haar jaren in het onderwijs; hoe ze eruit moest toen ze trouwde. En later, via andere ervaringen in het onderwijs toch weer terugkwam op de Catharinaschool in Haastrecht. Uiteindelijk werkte ze daar zo’n veertig jaar. Maar daarvoor al, toen ze op de kweekschool zat, ontmoette ze haar zeiler, met liefde voor muziek. Hij deed wel ander werk, maar hij hield het meest van zeilen en muziek. Ze voeren eerst dichtbij, maar tenslotte werd het zeezeilen, ze genoten ervan met hun zoon Marcel. En thuis stond een vleugel, waarop haar man, zodra het ook maar even kon ging spelen.

maria-van-den-Hondel-buiten-1-IMG_3898En toen, op een dag voer hij letterlijk haar leven uit. Verdween uit beeld naar verre horizonten om niet meer terug te keren. Zoon Marcel ging juist op dat moment op kamers omdat hij in Rotterdam was gaan studeren en even was Maria alleen.

Beelden

Maar daar doet zij allesbehalve treurig over: “Ik heb altijd van knutselen gehouden. De leukste vakken op school om te geven vond ik handenarbeid en tekenen. Voor mijn eerste verjaardag toen ik net getrouwd was, wilde ik graag een knutseltafel.” Omstandig wordt er gesproken over wat nu eigenlijk kunst is – de termen vakmanschap, creativiteit en inventiviteit rollen in een sneltreinvaart over tafel. Namen van allerlei kunstenaars passeren de revue. En dit leidt naar de Werkschuit, hét Goudse centrum waar creativiteitslessen gegeven worden. Al meer dan dertig jaar nu komt ze er. Nog steeds volgt ze er de lessen en nog steeds schept ze daar heel duidelijk bijzonder veel genoegen in. En dat niet alleen.

Maria-van-den-Hondel-tuin-IMG_3890Ze leerde er ook Jan van Ipenburg kennen; docent aan die Werkschuit en later de nieuwe relatie van Maria. Ze vertelde veel over hem als restaurateur en beeldhouwer; van het praalgraf van Willem van Oranje in Delft tot allerlei werken in de publieke ruimte in Schoonhoven en andere plaatsen in Nederland. Ze heeft veel van hem geleerd.

Maria-van-den-Hondel-'ode'-IMG_3888Er staat trouwens bijzonder veel werk van Maria zelf zowel in haar tuin als in haar huis. Ze raakt er nauwelijks over uitgepraat, maar haar vertelsels vervelen zeker niet: zo enthousiast en gedreven. Eén van haar laatste werken is een ‘Ode aan paus Franciscus’; een oprecht indrukwekkend beeld. Ze vertelt over nog veel meer beelden en over de koppen in de tuin wil ze kwijt dat ze die op een gegeven moment bij elkaar heeft gezet, want ze kreeg er wel heel veel: “En zo staan ze mooi.” Allerlei mensen worden er in herkend en of dat klopt, blijft enigszins een raadsel. Het is in ieder geval altijd weer leuk als je erlangs fietst.

Gevulde koek

Maria van den Hondel laat me een werk van haar zien, waarin haar levensverhaal staat afgebeeld. Ze noemt haar leven een soort van ‘gevulde koek’. Begrijpelijk, want, naast haar relationele en werkzame leven, deed en doet ze nog veel meer in haar vrije tijd. Ze was bestuurslid bij de Geschiedkundige Vereniging, werkte bij Radio Midland, zit in het Comité Dorpsbelang Papekop en richtte samen met anderen, kortgeleden nog maar, ‘Papekop zingt weer’ op. Het één na laatste is ze langzamerhand aan het afbouwen, maar het tweede is nog maar net begonnen. “Toen we aan het boek ‘Papekop, van cope tot dorp’ bezig waren, ontdekte ik dat hier vroeger een koor was geweest.” En, omdat ze van zingen en muziek houdt, is met veel doorzetten en veel anderen mensen, uit de verjaardagsfeestjes met de buurvrouwen, het nieuwe koor “Papekop zingt weer’ ontstaan. “Vanuit het saamhorigheidsgevoel, hier in Papekop, lukt dat goed. We oefenen in de sfeervolle Hooiberg van Jan Baars en zingen iedere donderdagmorgen. We begonnen met vijftien mannen en acht vrouwen en het worden er langzamerhand meer. Je moet wel iets met Papekop hebben, maar dat komt vaak wel goed. De sfeer is open en gezellig, maar ook serieus. Voor de pauze oefenen we iets nieuws en na de pauze herhalen we bekende liedjes. Het gaat van ‘Op de grote stille heide’ tot ‘Daar was laatst een meisje loos’. We zingen bij allerlei gelegenheden en heel Papekop vindt het heerlijk. Het loopt als een slinger door Papekop heen.”

Een aardige boeiende vrouw, Maria van den Hondel. Ze kreeg niet voor niets als eerste de titel ‘Papekoppper van het jaar’ toebedeeld; zonder enige twijfel verdiend.

Bron: Oudewater.net | 8 augustus 2017
Tekst en foto’s: Aad Kuiper

7 gedachten over “Maria van den Hondel: aardig en boeiend”

  1. Wil de Vries zegt:

    echt Maria !!!! erg mooi portretje

  2. Corrie van der Heiden zegt:

    Wat een prachtig interview van en over Maria. Heerlijk om te lezen.

  3. wil zegt:

    Lieve, vrolijke, gezellige, creatieve, aardige Maria ?

  4. Marianne van Wijngaarden zegt:

    Geweldig portret van een bijzondere vrouw, Maria van den Hondel, “aardig en boeiend” – mooi opgetekend door Aad Kuiper.

  5. Edwien steenbrink zegt:

    Maria, al 43 jaar mijn vriendin. En daar ben ik trots op en nog steeds blij mee.
    Wat een boeiend interview. Na al die jaren hebben we altijd nog stof om te praten. En vooral……..heel veel lachen om de onzin van het leven.

  6. Ineke van den Hondel zegt:

    Wat een goede typering van Maria. Het kan niet op. Ik hoop dat ze nog lang zo bezig kan blijven. Maar om vol te blijven houden : alles met mate. Lieve groet.

  7. Lies Speel- vanden Hondel zegt:

    Wat een leuk gescheven beeld van mijn zus Maria,
    de zus die altijd wel wat meemaakt en beleeft en van het leven een feestje maakt.
    Samen hebben we veel avonturen beleefd tijdens onze tientallen vakanties naar het Midden Oosten.
    Zij verdient terecht deze plaats op het Oudewater-net
    en is een voorbeeld hoe je met je leven om kunt gaan.

Geef een reactie