Wonen in Oudewater door een spannend weggetje

Door: Chantal Quak

“Hier links of rechts? Je kunt ook rechtdoor”, zei ik tegen mijn vriend toen we de afslag Nieuwerbrug namen, ergens in het voorjaar van 2008. “Eh, doe maar rechtdoor. Dat ziet er wel uit als een spannend weggetje.” En een spannend weggetje was het zeker. Vol gaten en bulten en bovendien met een intrigerende naam: de Verlengde Tuurluur. Het spannende weggetje bleek naar een dorp met nog zo’n knotsgekke naam te leiden: Papekop. Doorrijden maar, naar Oudewater. Nog nooit geweest, misschien is het wat.

Samenwonen, maar waar?

Eerder die dag hadden we besloten om onze zoektocht naar een nieuwe woonplaats te hervatten. We kenden elkaar een jaar of wat en reisden in de weekends om beurten heen en weer tussen Rotterdam (mijn huis) en Zwolle (zijn huis). Een retourtje van 300 km. Een roteind, zeker als je verliefd bent. Er moest samengewoond gaan worden, dat was wel duidelijk, maar: waar?

Mijn werk is in Rotterdam en dat van hem in Hilversum. Het eerlijkst zou zijn om ergens precies in het midden een nieuwe woonplaats te zoeken. Ergens langs de A12 of de A27. Zo gezegd, zo gedaan. Bijna elk weekend stapten we in mijn ouwe blauwe gare Peugeot 306 of in zíjn ouwe blauwe gare Peugeot 306 om de eerder genoemde snelwegen af te zakken en lukraak allerlei afslagen te nemen. Op ontdekkingstocht. Op avontuur.

Zoektocht naar de ideale woonplaats

kerk_oudewaterVeel plekken vielen af. Te klein. Te groot. Te lelijk. Te ver van de snelweg. Te dicht bij de snelweg. Mensen lijken me niet aardig. Waar is de supermarkt? Te veel nieuwbouw. Te weinig groen. Of we hadden van die dagen dat de één wel heel enthousiast was over een dorp/stad en de ander helemaal niet. Om moedeloos van te worden vond ik dat. Dan lasten we een zoekpauze in, want het moest wel leuk blijven natuurlijk.

Maar goed, die dag hadden we goede zin, het zonnetje scheen, de wereld stond in bloei en de 306 tufte heerlijk over die gekke tureluurse weg. Oudewater doemde op en leek zo op het eerste gezicht niet veel bijzonders te herbergen. Een industrieterrein, een benzinepomp, wat jaren ‘70 woonwijken. Rotonde 1, rotonde 2. “Gaan we het centrum in?” “Ja, laten we dat maar doen, we zijn d’r nou toch. Parkeren we wel ergens en kijken we wat rond. En ik heb trek in koffie.”

Wonen in Oudewater: ontdek je plekje

Ik weet nog dat ik het benauwd kreeg van de smalle straat die ik in moest. “Als ze allemaal zo zijn keer ik om hoor! Ik ga niet door één of ander middeleeuws centrum rijden met allerlei tegenliggers en fietsers en andere narigheid!” riep ik bangig en zette de auto neer op de allereerste parkeerplek die ik zag, op de Lange Burchwal. Nog steeds was ik niet echt onder de indruk.

terrasjes_oudewaterToen liepen we het centrum van Oudewater in. Moet ik nog doorgaan met dit verhaal? We werden verliefd. Heel erg verliefd. Wat een leuke oude pandjes! Wat een gezellige terrasjes! We slenterden ons een breuk door ALLE straatjes. Waanden ons in een soort prent van Anton Pieck. We wilden alles zien. Deden een bakkie in de zon. “Hier kun je dus gewoon wonen!”, zeiden we tegen elkaar. We zagen een leuk huis te koop en gingen gluren in de etalage van de verantwoordelijk makelaar.

Op zoek naar een droomhuis in Oudewater

Toen kwam het eerste schrikmoment. Oei, wat waren de huizen duur in dat pittoreske Oudewater! En de panden die we wel konden betalen hadden dan weer geen tuin of iets of lagen helemaal buiten het centrum. Enigszins teleurgesteld dropen we af. Toch waren we ook blij en opgelucht dat we een plek hadden gevonden die aan onze eisen voldeed en waar we allebei even enthousiast over waren.

binnenstad_oudewaterDe weken daarna bleef ik gluren op Funda, om te zien of er zich al een droomhuis had aangediend. We gingen het huis bekijken dat we die allereerste dag hadden gezien. Iets boven ons budget, maar goed, daar was hopelijk een mouw aan te passen.  Die bezichtiging leek wel een droom. De zon in Oudewater was nóg harder gaan schijnen, de bomen waren nóg groener, de huizen nóg Anton Pieckeriger, de mensen nóg vrolijker en de tegeltjes in de gang waren FANTASTISCH.

Ik weet nog dat ik op de weg terug bijna hysterisch blij mijn moeder belde om te zeggen dat we hét huis hadden gevonden op dé plek en dat we er zéker gingen wonen. Helaas bleken er nogal wat haken en ogen aan dat droomhuis huis te kleven. Zo bleek de achtertuin helemaal niet bij het huis te horen (bijzonder hè, ja dat vonden wij nou ook) en waren er wat issues met de buurman.

Hét huis om te wonen in Oudewater

Al met al redelijk ontnuchterend. “Ik ga me nooit meer zo gek laten maken door een huis”, beloofde ik mijn vriend en mezelf plechtig. Ik denk dat we daarna nog vier huizen in Oudewater hebben bezichtigd. Die huizen waren niet zo geschikt voor ons, maar het plaatsje beviel ons nog steeds prima. Sterker: het werd elke keer vertrouwder en mooier en we vonden zelfs die mottige weg er naar toe leuk worden.

Uiteindelijk vielen we toch weer voor een huis. Een huisJE. Dat wél betaalbaar was en knetter charmant. Zo’n plek waar je naar binnen loopt en dat je weet: hier moeten we zijn. Dit is óns huis en ik kan bijna niet geloven dat we het kunnen kopen. Bouwtechnisch was het ook in orde en ons bod werd geaccepteerd. En zo kochten wij op 1 juni 2008 een huisje in het centrum van Oudewater!

En, leefden wij nog lang en gelukkig? Ja en nee! Maar daarover later meer…

Geef een reactie