Herdenkingsrede van burgemeester Verhoeve

Hieronder leest u de tekst die burgemeester Pieter Verhoeve maandag 16 november uitsprak tijdens een bijeenkomst in de Sint Michaëlskerk waar de slachtoffers van Parijs werden herdacht.

Lieve mensen,

Op dit moment maken miljoenen mensen in heel de wereld zich klaar om even stil te worden. Stil worden vanwege de vreselijke aanslagen in Parijs. Europa werd daarmee in haar hart getroffen. Het is zeer te waarderen dat de kerken in Oudewater vandaag een plek van ontmoeting willen zijn. Om te zwijgen. Om te rouwen. Om te tasten naar vrede. Parijs is immers dichtbij.

Parijs. De stad van de liefde. De stad die nu is ondergedompeld in hartverscheurend liefdesverdriet. Een vrijdag de 13e die werkelijk een drama werd.

Op internet verschenen slachtofferlijsten. Ik noem daarvan zes mensen. Zes mensen die afgelopen vrijdagavond verlangden naar een fijn herfstweekend. Ze zijn niet meer. Hun stem zal niet meer worden gehoord. Ik noem hun namen.

Yannick Minvielle, 37 jaar, vader van Misha (7 jaar)
Valentin Ribet, 26 jaar, student aan de London School of Economics
Matthieu Giroud, 39 jaar, aardrijkskundeleraar
Marie Lausch (23) en Matthias Dymarski (22). Een stelletje uit Metz dat in het theater wilde vieren dat het vijf jaar verkering had
Nohemi Gonzalez, 23 jaar, een studente die net een prijs voor haar scriptie over duurzaamheid had gewonnen

Zes mensen in de bloei van het leven. Zes mensen die op een terras zaten, in een restaurant of in een muziekzaal. Zes weerloze burgers. Fragiel en kwetsbaar. Zoals psalm 103 in de Naardense vertaling doorklinkt in dit eeuwenoude gebouw:

‘Een mensje: als het stof zijn zijn dagen. Als de bloem op het veld, zo bloeit hij.
Want een storm trekt over hem heen en hij is weg. De plaats waar hij stond, kent hem niet terug.’

Parijs is dichtbij. Afgelopen zomer begonnen we er onze zomervakantie. Met vijf uur rijden kom je in een van de mooiste steden ter wereld. De gevolgen van de terreur van Charlie Hebdo waren nauwelijks merkbaar. Alleen bij de Eiffeltoren patrouilleerden zwaarbewapende militairen. Parijs was Parijs; romantisch, deftig en vol vertier.

Vrijdag 13 november 2015. Terwijl ik met tientallen vrijwilligers in de Klepper het feestjaar Oudewater 750 jaar op een gezellige bijeenkomst afsloot, joegen gewetenloze terroristen tientallen Parisiens de dood in. Huiveringwekkend. Weerzinwekkend.

Parijs is dichtbij. Het kwaad dat daar zo zichtbaar werd, smeult ook hier. Overal eigenlijk. In Beiroet kwamen afgelopen donderdag 43 mensen om bij bomaanslagen. In Nigeria zaait Boko Haram onder christenen al jaren dood en terreur. Dat haalt ons nieuws nauwelijks. Parijs is dichterbij. Het kwaad ook. Najagen van eigenbelang is er ook onder ons.

Laten we het kwade overwinnen door het goede. Laten we pal staan voor respect en verdraagzaamheid. Laten we een voorbeeld nemen aan Nelson Mandela. Toen hij op 11 februari 1990 na 27 jaar uit de gevangenis kwam, hield hij een historische redevoering. Getergd, vernederd en toch hoopvol. Hij sprak: ‘Onze mars naar de vrijheid is niet te stuiten. We mogen niet toelaten dat angst ons in de weg staat.’

Vrede is niet alleen wat we mogen wensen en bidden. Vrede is iets wat we elkaar kunnen geven. Iedere dag weer. Zover het mogelijk is, met alle mensen. De linkerwang toe te keren aan vijanden. Openstaan voor de ander, zelfs als deze een vreemdeling voor je is. Te leren van Jezus: ‘Wie de meeste wil zijn, moet dienen’ en ‘zalig zijn de vredestichters.’ Dienen zonder vrees en je weg te gaan in paix en vrede. Zegt Jeremia niet: de vrede van de stad is ook uw vrede? Dat wens ik u toe; ga straks heen in vrede, salaam, shalom.

Bron: Gemeente Oudewater | 16 november 2015

Geef een reactie